Πτώση οροφής στο Νοσοκομείο Κορίνθου: Μια προσωπική εμπειρία στα νέα Επείγοντα που αλλάζει την εικόνα για τη δημόσια υγεία

Πτώση οροφής στο Νοσοκομείο Κορίνθου: Μια προσωπική εμπειρία στα νέα Επείγοντα που αλλάζει την εικόνα για τη δημόσια υγεία

Η πτώση τμήματος της γυψοσανίδας από την οροφή στο νέο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου Κορίνθου προκάλεσε εύλογα ερωτήματα και συζητήσεις. Κάθε τεχνικό πρόβλημα σε έναν χώρο όπου καθημερινά δίνονται μάχες για την ανθρώπινη ζωή πρέπει να εξετάζεται σοβαρά και οι ευθύνες, αν υπάρχουν, να αναζητούνται.

Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά της πραγματικότητας. Η πλευρά που δεν φαίνεται πάντα στις φωτογραφίες και στις αντιπαραθέσεις.

Η πλευρά των ανθρώπων.

Γιατί κάποιες φορές χρειάζεται να βρεθείς ο ίδιος στη θέση του ανθρώπου που έχει ανάγκη, για να μπορέσεις να δεις έναν χώρο όχι ως θεατής, αλλά ως ασθενής.

Όταν η ζωή σε οδηγεί εκεί που δίσταζες να πας

Για αρκετό καιρό ανέβαλλα μια επίσκεψη στο νοσοκομείο για ένα θέμα υγείας που με ταλαιπωρούσε.

Όχι επειδή δεν εμπιστεύομαι τους γιατρούς ή την επιστήμη. Αλλά γιατί, όπως πολλοί άνθρωποι, είχα μέσα μου έναν φόβο για το τι θα συναντήσω.

Είχα ακούσει πολλά για τα δημόσια νοσοκομεία. Εικόνες και περιγραφές που δημιουργούν την αίσθηση ενός χώρου υποβαθμισμένου, χωρίς τις συνθήκες που χρειάζεται ένας άνθρωπος όταν ήδη αισθάνεται ευάλωτος. Να μην σας λέω τι άλλο άκουγα, ίσως  τα ακούσατε ή τα λέγατε κι εσείς.

Έτσι, κάθε φορά έλεγα «θα πάω αργότερα».

Μέχρι που χθες το βράδυ ο πόνος από μια έντονη γαστρίτιδα έφτασε σε σημείο που δεν μπορούσα πλέον να τον αντέξω. Εξοπλίστηκα με μάσκα, πήρα αντισηπτικά μαντιλάκια και … τόλμησα.

Και τότε, σχεδόν καρμικά, βρέθηκα να περνάω την πόρτα των νέων Επειγόντων του Νοσοκομείου Κορίνθου.

Εκεί όπου για τόσο καιρό δίσταζα να πάω, τελικά βρέθηκα να παίρνω την απάντηση μέσα από τη δική μου εμπειρία.

Ένας χώρος που δεν θυμίζει το στερεότυπο του δημόσιου νοσοκομείου

Η πρώτη εικόνα ήταν διαφορετική από αυτή που περίμενα.

Ένας ολοκαίνουργιος, καθαρός και οργανωμένος χώρος.

Σύγχρονες υποδομές, σωστός κλιματισμός, άνετες συνθήκες και μια αίσθηση ότι ο ασθενής βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που σέβεται την ανάγκη του για ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Υπήρχαν κρεβάτια βραχείας νοσηλείας, καθαροί χώροι, χάρτινα σεντόνια μιας χρήσης, ενώ ακόμη και το μπάνιο ήταν πεντακάθαρο.

Πράγματα που μπορεί να μοιάζουν αυτονόητα, δεν τα βρίσκαμε όμως πάντα έτσι στα νοσοκομεία, μόνο που σε μια δύσκολη στιγμή έχουν μεγάλη σημασία.

Γιατί η φροντίδα δεν είναι μόνο η θεραπεία.

Είναι και οι συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή προσφέρεται.

Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι οι άνθρωποι

Όμως η μεγαλύτερη έκπληξη δεν ήταν οι εγκαταστάσεις.

Ήταν οι άνθρωποι.

Την ώρα που εγώ έφτασα στα επείγοντα με έντονο πόνο, εκεί μέσα εξελισσόταν ένα πολύ σοβαρό περιστατικό. Μια ηλικιωμένη γυναίκα έδινε τη δική της μάχη, κυριολεκτικά στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου.

Και όμως, αυτό δεν εμπόδισε τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό να ασχοληθούν και με το δικό μου πρόβλημα.

Με εξέτασαν, έδειξαν ενδιαφέρον, μου έκαναν εξετάσεις, αντιμετώπισαν τον πόνο μου, μου έδωσαν την απαραίτητη αγωγή, παρακολούθησαν την ταχυκαρδία που παρουσίασα και δεν με άφησαν να φύγω  παρεμβαίνοντας με συμπληρωματική θεραπεία μέχρι να βεβαιωθούν ότι ήμουν πραγματικά καλά.

Όλα αυτά ενώ παράλληλα διαχειρίζονταν και άλλα άκρως σοβαρά περιστατικά. Όσο είχα τον ορό και βρισκόμουν στον χώρο έβλεπα νεαρούς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό σε εγρήγορση να μαζεύονται γρήγορα γύρω από τον ασθενή που είναι βαριά, να προτείνουν λύσεις να κοιτάζουν με ένα ανθρώπινο αλλά και με ένα επιστημονικό ενδιαφέρον σαν κάτι που θα τον έσωζε αφενός και αφετέρου θα τους πρόσθετε μια επιπλέον πολύτιμη εμπειρία.

Άνθρωποι που δουλεύουν κάτω από τεράστια πίεση, με την ευθύνη μιας ανθρώπινης ζωής στους ώμους τους.

Άνθρωποι που καλούνται να διαχειριστούν τον ασθενή που πονάει, τον αγχωμένο πολλές φορές ιδιότροπο συνοδό, την ένταση της στιγμής και παρ’ όλα αυτά να παραμένουν ψύχραιμοι και αποτελεσματικοί.

Μικρές στιγμές που δείχνουν ανθρωπιά

Μια εικόνα που μου έμεινε ήταν και η εργαζόμενη στην υποδοχή.

Με ήρεμο και καθησυχαστικό τρόπο προσπαθούσε να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους που έφταναν, να δώσει οδηγίες και να μειώσει την αγωνία τους.

Ακόμη και σε ένα μικρό περιστατικό, έδειξε αυτή την ανθρώπινη πλευρά.

Ένα αγοράκι περίπου δέκα ετών είχε φτάσει με ένα δαχτυλίδι σφηνωμένο στο δάχτυλό του. Ένα παιδί που μάλλον βιάστηκε να φορέσει «βέρα», επειδή βιαζόταν να παντρευτεί οπως είπαν χαριτολογώντας οι γονείς του, το οποίο τελικά του δημιούργησε μια αρκετά επώδυνη περιπέτεια.

Πριν ακόμη ξεκινήσει η διαδικασία αφαίρεσης, το σημαντικό ήταν να ηρεμήσει το παιδί, να νιώσει ασφάλεια και να φύγει ο φόβος. Του έπιανε κουβέντα η κυρία στην υποδοχή του έκανε αστεία κι εκείνο φάνηκε να ηρεμεί.

Γιατί τελικά η ιατρική δεν είναι μόνο μηχανήματα και εξετάσεις.

Είναι και ο τρόπος που κάποιος θα σταθεί δίπλα στον άνθρωπο που φοβάται.

Για την πτώση της οροφής: Η ασφάλεια είναι απαραίτητη

Το περιστατικό με τη γυψοσανίδα στην οροφή των νέων Επειγόντων πρέπει να διερευνηθεί.

Σε έναν τέτοιο χώρο, όπου κάθε λεπτό μετράει, τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δευτερεύον.

Παράλληλα όμως πρέπει να κατανοήσουμε και τη λειτουργία ενός Τμήματος Επειγόντων.

Δεν μιλάμε για έναν ήσυχο χώρο γραφείων ή για ένα παραβάν δοκιμαστηρίου.

Εκεί οι εργαζόμενοι κινούνται γρήγορα και πολλές φορές απότομα, γιατί αντιμετωπίζουν επείγουσες καταστάσεις. Τραβούν κουρτίνες, μετακινούν εξοπλισμό, διαχειρίζονται ασθενείς σε συνθήκες πίεσης.

Αυτό σημαίνει ότι όποιος σχεδιάζει και κατασκευάζει έναν τέτοιο χώρο πρέπει να έχει προβλέψει την πραγματική καθημερινή χρήση του.

Το αν απαιτούνταν διαφορετικός τρόπος στερέωσης ή άλλη τεχνική λύση είναι ζήτημα που πρέπει να αξιολογηθεί από τους αρμόδιους τεχνικούς.

Οι ευθύνες, όπου υπάρχουν, πρέπει να αναζητηθούν.

Αλλά ένα τεχνικό ζήτημα δεν μπορεί να ακυρώσει συνολικά μια σημαντική αναβάθμιση για τους πολίτες.

Κι αν οπωσδήποτε θέλουν να ασχοληθούν με τα «κακώς κείμενα» και να βελτιώσουν κάτι… να τι χρειάζεται ακόμη βελτίωση

Η δημόσια υγεία έχει ακόμη δρόμο μπροστά της.

Ένα σημαντικό ζήτημα που χρειάζεται λύση είναι η πρόσβαση στα τακτικά ραντεβού.

Δεν μπορεί ένας πολίτης να χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση και να του δίνεται διαθέσιμη ημερομηνία μετά από μήνες.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να προγραμματίσει πότε θα αρρωστήσει για να κλείσει ραντεβού προκαταβολικά κι αφού αρρωστήσει δεν μπορεί να περιμένει τρεις μήνες ( !) για ραντεβού. Αυτό δεν αφορά μόνο το Νοσοκομείο Κορίνθου, αλλά συνολικά το σύστημα υγείας.

Η τελική εικόνα

Στο τέλος, αυτό που μένει είναι οι άνθρωποι.

Μένουν όμως και οι υποδομές όταν αυτές δημιουργούν πραγματικά ανθρώπινες συνθήκες.

Τα σύγχρονα μηχανήματα, οι καθαροί χώροι και η οργάνωση έχουν αξία όταν συναντούν ανθρώπους με γνώση, ευθύνη και ανθρωπιά.

Η πτώση μιας οροφής πρέπει να προβληματίσει.

Αλλά δεν πρέπει να μας κάνει να μηδενίσουμε μια προσπάθεια που για πολλούς ανθρώπους σημαίνει καλύτερη περίθαλψη.

Τη  νύχτα που μας πέρασε δεν είδα μόνο ένα νέο σύγχρονο κτίριο.

Είδα ανθρώπους που εργάζονται μέσα σε αυτό.

Και γι’ αυτούς τους ανθρώπους, η λέξη που μένει είναι μία:

Ευγνωμοσύνη.

Ευγνωμοσύνη και σ’ εκείνους που συντονίζουν τη λειτουργία του Νοσοκομείου Κορίνθου και διεκδίκησαν και κατάφεραν αυτή την αισθητή πρόοδο στις υποδομές.