Καζίνο Λουτρακίου: «Το κοινό μέτωπο των δημάρχων» και η πραγματικότητα – Ποιοι ενώθηκαν τελικά;

Μια σειρά από δημοσιεύματα και δημόσιες τοποθετήσεις επιχειρούν το τελευταίο διάστημα να διαμορφώσουν την εικόνα ενός ευρύτερου μετώπου απέναντι στη Δημοτική Αρχή, με αφορμή τη μετατροπή της Κοινοπραξίας του Καζίνο Λουτρακίου σε Ανώνυμη Εταιρεία.

Παρουσιάζεται, μεταξύ άλλων, μια σύμπραξη πρώην δημάρχων με τη σημερινή αντιπολίτευση, η οποία εμφανίζεται να επιχειρεί να δημιουργήσει αντίβαρο στον σχεδιασμό του Δημάρχου Γιώργου Γκιώνη και της δημοτικής πλειοψηφίας.

Μόνο που, αν αφήσουμε για λίγο τα αφηγήματα και κοιτάξουμε τα γεγονότα, η εικόνα παρουσιάζει ορισμένες ενδιαφέρουσες διαφοροποιήσεις.

Ποιοι πρώην δήμαρχοι συμμετείχαν τελικά στο «μέτωπο»;

Στη συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε η αντιπολίτευση δεν είδαμε ούτε τον πρώην δήμαρχο Παύλο Παύλου ούτε τον πρώην δήμαρχο Ιωάννη Γιωτάκη.

Και οι δύο επέλεξαν να  αποστασιοποιηθούν από τη συγκεκριμένη κίνηση.

Ο πρώην δήμαρχος Κώστας Λογοθέτης ήταν εκείνος που συμμετείχε στη συνέντευξη. Μάλιστα, ο ίδιος προτίμησε να αυτοπροσδιοριστεί όχι ως «πρώην δήμαρχος», αλλά ως ενεργός πολίτης, ο οποίος, όπως ανέφερε, μπορεί να επηρεάζει μια ομάδα ανθρώπων αλλά και να επηρεάζεται από κάποιους.

Άρα, το αφήγημα περί «σύμπραξης όλων των πρώην δημάρχων» μάλλον χρειάζεται μια μικρή διευκρίνιση.

Και υπάρχει ακόμη ένα ενδιαφέρον στοιχείο: τον κ Παύλο Παύλου τον είδαμε σήμερα στη συνέντευξη Τύπου του Δημάρχου Γιώργου Γκιώνη.

Το δημοψήφισμα και το ζήτημα της ενημέρωσης

Ένα ακόμη θέμα που κυκλοφόρησε και αναπαράχθηκε   σαν προοπτική είναι η πρόταση για προσφυγή σε δημοψήφισμα προκειμένου να αποφασίσουν οι δημότες για τη μετατροπή της Κοινοπραξίας σε Ανώνυμη Εταιρεία.

Εδώ αξίζει να θυμηθούμε ότι η σύγχρονη τοπική αυτοδιοίκηση δεν λειτουργεί με σύστημα άμεσης δημοκρατίας όπως στην αρχαία Αθήνα. Οι πολίτες εκλέγουν εκπροσώπους, οι οποίοι αναλαμβάνουν να λαμβάνουν αποφάσεις και να κρίνονται για αυτές.

Αν, λοιπόν, υιοθετήσουμε τη λογική ότι κάθε σημαντική απόφαση θα πρέπει να επιστρέφει στους δημότες μέσω δημοψηφίσματος, προκύπτει ένα απλό ερώτημα: θα πρέπει οι πολίτες να καλούνται να ψηφίζουν για κάθε σημαντική απόφαση της Δημοτικής Αρχής;

Το ακόμη πιο σημαντικό ερώτημα, όμως, αφορά την πληροφόρηση.

Πόση γνώση απαιτείται για μια τόσο σύνθετη απόφαση;

Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν αφορά ένα απλό δημοτικό ζήτημα. Πρόκειται για μια σύνθετη οικονομική, εταιρική και εμπορική διαπραγμάτευση, στην οποία υπάρχουν λεπτομέρειες που δεν είναι εύκολο να αποτυπωθούν σε ένα απλό «ναι» ή «όχι».

Έχουν οι σημερινοί δημότες πρόσβαση σε όλη την πληροφορία που απαιτείται για να αξιολογήσουν κάθε παράμετρο μιας τέτοιας συμφωνίας;

Και ακόμη: υπάρχει η διάθεση και ο χρόνος από την πλευρά όλων να μελετήσουν σε βάθος τα οικονομικά, νομικά και εμπορικά δεδομένα;

Η χθεσινή περιορισμένη προσέλευση στη συνέντευξη Τύπου της αντιπολίτευσης, η οποία ήταν ανοιχτή στους πολίτες, ίσως αποτελεί και αυτή ένα στοιχείο προς αξιολόγηση. Ο κόσμος είτε δεν συγκινήθηκε ιδιαίτερα είτε, ενδεχομένως, επιλέγει να εμπιστευθεί τους ανθρώπους που έχουν αναλάβει τη διοίκηση.

Η αντιπολίτευση έχει ήδη θεσμικό ρόλο

Τα μέλη της αντιπολίτευσης έχουν ένα σημαντικό θεσμικό προνόμιο: εκπροσωπούν τους ψηφοφόρους τους, μπορούν να εκφράζουν τις θέσεις τους, να επιχειρηματολογούν και κυρίως να ψηφίζουν στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Παράλληλα, συμμετέχουν και στην Τουριστική Λουτρακίου, την εταιρεία του Δήμου.

Έχουν, επομένως, τη δυνατότητα να ζητούν πληροφορίες, να τοποθετούνται, να διαφωνούν και να επιχειρούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις από τη θεσμική θέση που κατέχουν.

Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, έχουν διατυπωθεί επανειλημμένα παράπονα ότι δεν έχουν στη διάθεσή τους όλη την απαιτούμενη γνώση και πληροφόρηση.

Και εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: αν η ίδια η αντιπολίτευση θεωρεί την πληροφόρηση που διαθέτει ελλιπή ή «θολή», πώς μεταφέρει αυτή την πληροφορία στους δημότες ;

Μια πληροφορία που θεωρείται ήδη ελλιπής, όταν μεταφέρεται από τον έναν στον άλλον, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνει ακόμη πιο ελλιπής και να δημιουργήσει μια εικόνα αρκετά διαφορετική από την πραγματικότητα.

Η διαφάνεια δεν σημαίνει ότι μια διαπραγμάτευση γίνεται με ανοιχτά χαρτιά

Και εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία της υπόθεσης.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο το αν θα γίνει ή όχι ένα δημοψήφισμα. Αφορά και τη φύση της ίδιας της εμπορικής διαπραγμάτευσης.

Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν δύο συνεταίροι, η πλευρά του Δήμου και η πλευρά του Καζίνο, και είναι απολύτως φυσιολογικό κάθε πλευρά να προσπαθεί να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν ισχυρότερη θέση και καλύτερους όρους για τα δικά της συμφέροντα.

Αυτό ακριβώς φάνηκε και στη σημερινή συνέντευξη Τύπου.

Από τη μία πλευρά ο Δήμαρχος Γιώργος Γκιώνης υπερασπίστηκε τα συμφέροντα της δημοτικής πλευράς. Από την άλλη, ο Ασημάκης Ασημακόπουλος εξέφρασε τις θέσεις της πλευράς του Καζίνο.

Υπήρξε ασφαλώς κοινό ενδιαφέρον για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, όμως ταυτόχρονα ήταν εμφανές ότι κάθε πλευρά διατηρεί τις δικές της διεκδικήσεις.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται το… «παζάρι»

Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ Ασημάκης Ασημακόπουλος, ολοκληρώνοντας την δήλωσή του στα ΜΜΕ της Κορινθίας που κάλυπταν τη συνέντευξη,  αναφέρθηκε στο κτίριο του Καζίνο, επισημαίνοντας ότι ναι μεν υπάρχει, αλλά είναι παλιό και χρειάζεται επενδύσεις .

Μια φαινομενικά απλή αναφορά.

Ή μήπως και μια μικρή υπενθύμιση ότι, όσο και αν οι δύο πλευρές κάθονται στο ίδιο τραπέζι, το παζάρι παραμένει παζάρι;

Έτσι λοιπόν αν ζητούσαμε από τον Δήμαρχο να ενημερώσει με ακόμα περισσότερη λεπτομέρεια  τους δημότες για τη διαπραγμάτευση και, προκειμένου να είναι απόλυτα διαφανής, να ανοίξει όλα τα χαρτιά του, τι ακριβώς θα έπρεπε να τους πει;

«Ελάτε τώρα που οι συνθήκες είναι καλές, να αποκαλύψουμε όλα τα διαπραγματευτικά μας χαρτιά και να προσπαθήσουμε να “ρίξουμε” λίγο στη συναλλαγή τους συνεταίρους μας»;

Δεν λέμε ότι αυτή είναι η πρόθεση του Δημάρχου. Το παράδειγμα απλώς δείχνει ότι η πλήρης διαφάνεια ως προς το τελικό αποτέλεσμα δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη δημοσιοποίηση κάθε διαπραγματευτικής λεπτομέρειας όσο η διαπραγμάτευση βρίσκεται σε εξέλιξη.

Οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κρύβουν την ουσία

Υπάρχουν οι λεπτομέρειες στις οποίες κρύβεται η ουσία μιας τόσο σύνθετης συμφωνίας: οι οικονομικοί όροι, οι δεσμεύσεις, οι υποχρεώσεις, οι κίνδυνοι και οι διαπραγματευτικές ισορροπίες μεταξύ των δύο συνεταίρων.

Και ακριβώς επειδή η κάθε πλευρά έχει τα δικά της συμφέροντα, δεν είναι εύκολο ούτε αυτονόητο να αποκαλύπτονται όλα τα στοιχεία μιας εμπορικής διαπραγμάτευσης πριν αυτή ολοκληρωθεί.

Ο ρόλος του Δημοτικού Συμβουλίου

Ο νομοθέτης έχει προβλέψει ένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι δημοτικοί σύμβουλοι μπορούν να εκφράζονται, να επιχειρηματολογούν, να ψηφίζουν και τελικά να κρίνονται για τις αποφάσεις τους.

Αυτός ο θεσμικός ρόλος είναι ιδιαίτερα σημαντικός σε μια υπόθεση τόσο σύνθετη όσο η μετατροπή της Κοινοπραξίας του Καζίνο Λουτρακίου σε Ανώνυμη Εταιρεία.

Ίσως, λοιπόν, αντί να μεταφέρουμε μια σύνθετη εμπορική διαπραγμάτευση σε ένα απλουστευμένο δίλημμα «ναι ή όχι», αξίζει να αξιοποιηθεί το θεσμικό πλαίσιο που ήδη υπάρχει.

Το ζητούμενο είναι το συμφέρον του Λουτρακίου

Στο τέλος της ημέρας, πέρα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, τα πρόσωπα και τις διαφορετικές αναγνώσεις, το ζητούμενο είναι ένα: να προστατευθεί η δημοτική περιουσία, να διασφαλιστούν τα συμφέροντα του Δήμου και να υπάρξει μια βιώσιμη προοπτική για το Καζίνο Λουτρακίου και τους εργαζομένους του. Τους εργαζόμενους που ταυτίζονται με τις θέσεις της Δημοτικής πλειοψηφίας και του Δημάρχου τη στιγμή που η αντιπολίτευση επιχειρεί να τους συσπειρώσει εναντίον του.

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι οι ανησυχίες της αντιπολίτευσης —η οποία βρίσκεται, σε συνεχή επαγρύπνηση για το συμφέρον των δημοτών— δεν θα επαληθευτούν.

Και ότι η συμφωνία που βρίσκεται στην τελική της ευθεία θα αποτελέσει τελικά μια θετική εξέλιξη για το Λουτράκι, τον Δήμο και το Καζίνο σε ένα δύσκολο περιβάλλον λόγω των εξελίξεων που αφορούν τον ανταγωνισμό του Καζίνο Λουτρακίου.