Είναι… πραγματικά τόσο «υποβαθμισμένο» το Λουτράκι; Ή μήπως κάτι άλλο κρύβεται;
Είναι… πραγματικά τόσο «υποβαθμισμένο» το Λουτράκι; Ή μήπως κάτι άλλο κρύβεται πίσω από το άρθρο;
Διαβάζοντας το πρόσφατο άρθρο για την παραλία του Λουτρακίου, είναι δύσκολο να μη σταθεί κανείς στον υπερβάλλοντα ζήλο με τον οποίο περιγράφεται ως κάτι μεταξύ… ανατολίτικου lounge bar και παραλιακού κιτς θερέτρου. Το ύφος θυμίζει περισσότερο καταγγελτικό δελτίο παρά αντικειμενική αποτύπωση της πραγματικότητας.
Το άρθρο που διαβάσαμε παρουσιάζει την παραλία του Λουτρακίου ως ένα δήθεν «night club» μέχρι το κύμα, με καναπέδες, φωτιστικά LED και ναργιλέδες — σχεδόν σαν resort στο Ντουμπάι. Φυσικά, αυτό το αφήγημα μάλλον εξυπηρετεί κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα ή εντυπώσεις, γιατί ειλικρινά, τι το τόσο ασυνήθιστο έχει αυτή η ανάπτυξη ώστε να κινήσει το ενδιαφέρον ενός πανελλαδικού site;
Οι κατασκευές cabana δεν είναι πρωτόγνωρες
Στην Αθήνα, στις παραλίες της Ριβιέρας — Glyfada, Vouliagmeni, Varkiza, Astir — οι cabanas, ξαπλώστρες, beach clubs, οργανωμένοι χώροι, σερβίρουν φαγητό, καφέ, watersports και lounge αισθητική. Αυτά θεωρούνται αρμονικό τμήμα της παραλίας και όχι υποβάθμιση. Για τα παραλιακά θέρετρα της Ευρώπης ας μην πούμε, θεωρείται αυτονόητη μια τέτοια ανάπτυξη.
Αναφερόμενοι στο Λουτράκι, μιλάμε για μια παραλία σε μια από τις πιο ιστορικές λουτροπόλεις της χώρας, που επιδιώκει να ενσωματώσει σύγχρονες τάσεις στον τουρισμό – χωρίς να ξεφεύγει ιδιαίτερα από όσα βλέπουμε σε δεκάδες ελληνικές ακτές, από την Αττική έως τη Χαλκιδική και τα νησιά. Πού ακριβώς είναι το τόσο ακραίο σε ένα κιόσκι με υφασμάτινη σκίαση ή στα διακοσμητικά φωτιστικά;
Όταν η «κριτική» ξεφεύγει από τη λογική
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: τι ακριβώς ενοχλεί τόσο πολύ στο Λουτράκι, ώστε να γράφεται ένα τόσο «δραματικό» ρεπορτάζ σε site με πανελλαδική εμβέλεια; Αν το πρόβλημα είναι η «αισθητική», τότε είναι απορίας άξιο γιατί δεν βλέπουμε παρόμοια άρθρα για άλλες παραλίες με πιο έντονη εμπορική και τουριστική εκμετάλλευση.
Και εδώ αρχίζει να γίνεται εμφανές πως ίσως το κείμενο δεν γράφτηκε μόνο από αισθητική αγωνία…
Μια σύμπτωση που γεννά ερωτήματα
Δεν μπορούμε φυσικά να γνωρίζουμε τις προθέσεις του συντάκτη, ούτε να υιοθετήσουμε αυθαίρετες ερμηνείες. Όμως η χρονική συγκυρία του δημοσιεύματος – σε περίοδο που η δημοτική αρχή επιχειρεί αναπλάσεις και εξορθολογισμό της παραλίας – καθώς και το σχεδόν προσβλητικό ύφος, γεννούν εύλογες απορίες.
Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για μια μορφή «επιλεκτικής ευαισθησίας» που εμφανίζεται όποτε δεν ικανοποιούνται κάποιες συγκεκριμένες προσδοκίες. Δεν λέμε φυσικά πως υπάρχει απόπειρα πίεσης ή προσδοκία ανταλλάγματος – δεν θα τολμούσαμε. Απλώς, είναι αξιοσημείωτο πως σε μια περίοδο που δεν φαίνεται να υπάρχουν “προγραμματισμένες συνεργασίες”, η ρητορική ορισμένων άρθρων μοιάζει να σκουραίνει απότομα.
Μήπως τελικά το Λουτράκι «ενοχλεί» επειδή εξελίσσεται;
Ο κόσμος που επισκέπτεται την παραλία – και είναι πολλοί – δεν δείχνει να δυσανασχετεί από αυτό που παρουσιάζει το άρθρο. Το αντίθετο: οι υποδομές, οι νέες υπηρεσίες, η προσπάθεια για αναβάθμιση, δημιουργούν ένα περιβάλλον σύγχρονο και ζωντανό, που έχει ανάγκη ο εγχώριος τουρισμός. Μήπως λοιπόν δεν είναι η παραλία το πρόβλημα;
Σε κάθε περίπτωση, είναι καλό να ακούμε την κριτική – αλλά εξίσου σημαντικό να αναρωτιόμαστε ποιος τη γράφει και γιατί τη γράφει .
