Ο δίκαιος Δήμαρχος, οι άποροι κι απέναντι … αστυνομία και κληρικοί!

Πώς μια καλή πράξη συνάντησε απρόσμενα εμπόδια

Μερικές φορές, οι πιο απλές και καλοπροαίρετες ιδέες είναι εκείνες που ξεσκεπάζουν τις πιο βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες. Κάπως έτσι συνέβη πρόσφατα στην Πάτρα, όταν ο δήμαρχος Κώστας Πελετίδης —γνωστός για τις κοινωνικές του ευαισθησίες ως κομμουνιστής που είναι — αποφάσισε να αξιοποιήσει με πρακτικό τρόπο τη δημοτική περιουσία: παραχώρησε σε άπορους και άνεργους συμπολίτες το δικαίωμα να μαζέψουν ελιές από δημοτικά χωράφια.

Μια απλή, ανθρώπινη κίνηση, που στόχο είχε να γεμίσουν μερικά ντενεκέδες λάδι στα σπίτια ανθρώπων που το έχουν ανάγκη. Ο δήμος κατέγραψε τα ελαιόδεντρα σε απαλλοτριωμένα οικόπεδα και μοίρασε άδειες συλλογής. Οι δικαιούχοι ξεκίνησαν με χαρά τη συγκομιδή, πιστεύοντας πως, επιτέλους, κάτι δίκαιο και λογικό γίνεται για εκείνους.

Όμως η ιστορία είχε… παραβολική συνέχεια.

Δεν πρόλαβαν να τινάξουν τις πρώτες ελιές, και στα χωράφια κατέφτασε η αστυνομία. Οι «νόμιμοι ελαιοσυλλέκτες» βρέθηκαν αντιμέτωποι με περιπολικά και χειροπέδες, κατηγορούμενοι για… κλοπή! Μάταια έδειχναν τις άδειες του δήμου — τα όργανα της τάξης ήταν ανένδοτα. «Κυρία μου, αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς τόσα χρόνια για να βγάζουμε το λάδι μας!» ήταν η αφοπλιστική απάντηση που δόθηκε στην αρμόδια του δήμου, όταν έσπευσε στο τμήμα να εξηγήσει τι είχε συμβεί.

Κι ενώ η παρεξήγηση λύθηκε και οι «δράστες» αφέθηκαν ελεύθεροι, η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί. Δυο δημοτικοί υπάλληλοι εμφανίστηκαν αργότερα στα ίδια χωράφια, διαμαρτυρόμενοι πως «αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς με τους αστυνομικούς χρόνια τώρα και μοιραζόμαστε το λάδι». Λες και η δημοτική περιουσία είχε γίνει, με τα χρόνια, οικογενειακό τους δικαίωμα.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, ήρθε και το «κερασάκι» της υπόθεσης: τέσσερις ιερείς από κοντινή ενορία επισκέφθηκαν άλλη οικογένεια δικαιούχων, απαιτώντας να σταματήσει αμέσως το μάζεμα, διότι —όπως είπαν— «αυτές οι ελιές είναι για το λάδι των καντηλιών». Χρειάστηκε προσωπική παρέμβαση του δημάρχου για να αποκατασταθεί η τάξη, καθώς ούτε η υπογραφή του, ούτε η λογική έδειχναν να έχουν πειστικότερη ισχύ από την «παράδοση».

Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε με αγάπη και διάθεση κοινωνικής προσφοράς κατέληξε να αποκαλύψει —όχι την ένδεια των φτωχών, αλλά την πλεονεξία των βολεμένων. Έδειξε πόσο δύσκολο είναι, σε μια κοινωνία με παγιωμένες συνήθειες, να εφαρμοστεί το αυτονόητο: το δημόσιο αγαθό να υπηρετεί το κοινό καλό.

Κι αν η ιστορία μοιάζει με παραβολή, είναι γιατί πράγματι λειτουργεί σαν καθρέφτης. Μας δείχνει πώς, απέναντι σε μια πράξη ανθρωπιάς, στέκονται πολλές φορές όσοι είχαν συνηθίσει να θεωρούν το «κοινό» δικό τους.

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη ελιά που χρειάζεται τίναγμα να μην είναι εκείνη του δήμου, αλλά εκείνη των παλιών νοοτροπιών μας.

Πηγή είδησης Θανάσης Αθανασιάδης –

Επιμέλεια άρθρου  Loutrakitv.gr